Oct 09 2017

Vluchteling in Nederland; out of sight, out of mind?

Published by jaspervanderwal at 11:38 am under Uncategorized

In de wereld van de volkshuisvesting was “statushouder” misschien wel het woord van het vorig jaar, 2016. Vele duizenden nieuwkomers kregen  een woning van de corporatie. Er startten allerlei initiatieven voor nieuwe slimme woonvormen zoals van de Rijksbouwmeester. Woningdelen werd weer populair. In Amsterdam werd de kiem gelegd voor zoiets gaafs als IMBY. En er kwam plots veel aandacht voor spoedzoekers, de groep vergeten woningzoekers die direct een woning nodig heeft, maar om diverse reden geen urgentiestatus weet te krijgen. Alle seinen op groen dus, om de grote stroom vluchtelingen onder een passend dak te krijgen. En dit is geweldig goed gelukt.

Ik vrees echter dat 2018 het jaar van iets anders gaat worden, dan het jaar van de statushouder. De tekenen zijn niet overwegend positief. Nieuwkomers worden in het kabinetsbeleid van Rutte III beroofd van allerlei rechten die hen zelf verantwoordelijk maken voor hun toekomst. Wonen, ziektekosten, onderwijs, etc worden in natura gegeven en statushouders krijgen leefgeld. Op zich een interessant idee, omdat voor velen de stap naar de ingewikkelde Nederlandse maatschappij een veel te grote is. Maar zorgt het niet voor een gevoel van tweederangs burgerschap en nog meer afhankelijkheid van de overheid? En wat gaat dit voor bureaucratische rompslomp opleveren tussen onderwijsinstellingen, corporaties, zorgverzekeraars enerzijds en de overheid anderzijds? Want al die in-natura-vergoedingen dienen natuurlijk sober en doelmatig te zijn, Europees aanbesteed en goed te verantwoorden.

En wist u dat veel asielzoekers die het afgelopen jaar een verblijfsvergunning kregen, nog zitten te wachten in het AZC. Het gaat nog om tienduizend mensen die nu nog met vaak volstrekte vreemden een kamer van pakweg 8 m2 delen. En nu stilstaan in hun leven, terwijl zij niets liever doen dan een toekomst op te bouwen in Nederland. Hun kinderen naar een normale school met Nederlandse kinderen. Of zelf een beroepsopleiding volgen. Aan het werk en de taal leren. ‘Landen’ in een buurt en relaties opbouwen met andere Nederlanders. Dat is ze – wat mij betreft – gegund na al die jaren van op de vlucht, onzekerheid en wachten.

Ik las dat de taakstelling van de overheid om woningen voor statushouders en nog steeds niet om liegt. In 2018 zullen meer dan 20.000 vluchtelingen een woning moeten krijgen. Ik hoop van harte dat het elan waarmee woningen zijn vrijgespeeld behouden blijft. Dat er opnieuw (tijdelijke) locaties worden bestemd voor woningbouw voor hen die niet zonder steun een woning kunnen bemachtigen. En dat er stoom blijft op de taakstelling en iedereen vol trots het volk, in dit geval dus het gevluchte volk, blijft huisvesten.

En dat we met elkaar manieren weten te vinden, om ons te verhouden met nieuwe mensen in onze straat. Want (tijdelijk) geïsoleerd in je AZC zitten is één ding. Weinig contact met je buren en geen aansluiting met de rest van de maatschappij is van een veel grotere orde.

No responses yet

Comments are closed at this time.

Trackback URI |