Apr 21 2016

Mag je sociaal beleid voeren als corporatie?

Published by jaspervanderwal at 2:27 pm under Uncategorized

De bedoeling van de woningwet is het definiëren van de woningcorporatie. Zodat die geen gekke dingen meer doet. Maar als de toegelaten instelling zich aan de wet wilt houden en meer wil doen dan bouwen en beheren? Wat doe je dan?

De nieuwe woningwet laat woningcorporaties zich focussen op de huisvesting voor lage inkomens. In de nieuwe ondernemingsplannen van de corporaties is deze ontwikkeling goed af te lezen. Doelen als leefbaarheid, sociale stijging, doorstroming en duurzame voorraad zijn ingewisseld voor de twee B´s: beschikbaar en betaalbaar. (In gedachten aangevuld met het jaren-tachtig-mantra ’sober en doelmatig’.) Woorden als wijkaanpak, sociale stijging en maatschappelijk vastgoed kom je nog weinig meer tegen.

Hoe anders in de eerste jaren van de 21e eeuw. Corporaties zetten zich in voor slimme oplossingen voor de participatie van de onderkant. Daarin gingen ze ver. Maatschappelijk rendement was in die jaren belangrijker dan financieel rendement. En dat leidde tot mooie oplossingen zoals werkhotels, kamers met kansen, kleinschalig wonen met zorg, de sloop van achenebbisj revolutiebouw in verloederde wijken. Daar is Nederland een stuk mooier van geworden. Weliswaar betaald uit vermogensovermaat en mede mogelijk gemaakt door een los toezichtsjasje was die woningcorporatie toch maar mooi een innovatief stuk gereedschap voor problemen aan de onderkant van de samenleving.

De laatste jaren draait het beeld geheel. Corporaties richten zich op hun ‘kerntaak’. De vraag die ik veel hoor, “Mogen we ons nog wel richten op de kansen van mensen?” Als je de wet leest, dan worden corporaties beperkt tot bouwers en beheerders van vastgoed en dit toewijzen, verhuren, . Artikel 45 van de Woningwet ’Het gebied van de volkshuisvesting’ duwt de corporatie tamelijk ondubbelzinnig terug in zijn hok. Volkshuisvesting wordt wettelijk gedefinieerd als een activiteit van een toegelaten instelling.

Ik moet zeggen dat ik dat wel erg kort door de bocht vind. Niet alleen wordt het middel (vastgoed bouwen en beheren) belangrijker gemaakt dan het doel (betaalbaar huisvesten van mensen die dat nodig hebben). En versmalt dit de toegelaten instelling als een leverancier van technische oplossingen. Allerlei initiatief dat zich wel richt op de huisvesting van het armlastige of zorgbehoevende volk, niet zijnde een toegelaten instelling, zou opeens geen volkshuisvesting zijn. Onzin natuurlijk. Wat volkshuisvesting is maakt iedereen die het volk wil huisvesten zelf wel uit. Als Hennie van de Most zijn bungalowpark openstelt voor asielzoekers, dan is dat gewoon hartstikke volkshuisvesting. Maar goed, een wet is een lap tekst met een Kamermeerderheid dus laat ik daar verder niet over zeuren.

De bedoeling van de woningwet is het definiëren van de woningcorporatie zodat die geen gekke dingen meer doet. Maar als de toegelaten instelling zich aan de wet wilt houden en meer wil doen dan bouwen en beheren? Wat doe je dan? Redenerend vanuit de bedoeling ‘betaalbaar huisvesten’ kun je wel wat. De manier waaróp je bouwt en beheert kun je slim handen en voeten geven, bijvoorbeeld door de volgende ontsnappingsroutes:

  1. Je rol te pakken. Partners helpen door in al je primaire processen te sturen op de bedoeling wonen betaalbaar krijgen. Dan gaat het om ’signaleren’, ‘doorverwijzen’, ‘ideeën meegeven’, ‘uitzonderingen maken’, ‘coulant zijn’, ‘ruimte bieden aan initiatief’, en ’stimuleren van zelforganisatie van het wonen en samenleven van huurders’. Van huurincasso tot inburgering kun en mag je veel doen.
  2. Sociaal personeelsbeleid te voeren. En daarmee kansen bieden aan mensen die nu nog aan de kant staan. De vraag is dus hoe je meer inclusief werkgever wordt en wat meer op je eigen doelgroep gaat lijken. Volgens de Participatiewet en de Quotumregeling móet je hier iets doen!
  3. Sociale voorwaarden stellen in de inkoop van diensten. Waardoor tal van flankerende sociale maatregelen getroffen worden door jouw leveranciers. Social return, werk bieden aan mensen met afstand tot de arbeidsmarkt, is een onderbenut maar krachtig instrument. Zo maak je het wonen niet goedkoper, maar zorg je ervoor dat mensen weer geld verdienen, zodat ze hun huur kunnen betalen.

Wat kost dat? Via de benchmark van Aedes blijf je sturen op efficiency. Zo zorg je ervoor dat bovenstaande ontsnappingsroutes verantwoord en uitlegbaar blijven.

Meer weten over social return, Participatiewet, en al het andere maatschappelijks bij woningcorporaties, neem contact met me op!

Jasper van der Wal, 06-55122925

De nieuwe woningwet laat woningcorporaties zich focussen op de huisvesting voor lage inkomens. In de nieuwe ondernemingsplannen van de corporaties is deze ontwikkeling goed af te lezen. Doelen als leefbaarheid, sociale stijging, doorstroming en duurzame voorraad zijn ingewisseld voor de twee B´s: beschikbaar en betaalbaar. (In gedachten aangevuld met het jaren-tachtig-mantra ’sober en doelmatig’.) Woorden als wijkaanpak, sociale stijging en maatschappelijk vastgoed kom je nog weinig meer tegen.

Hoe anders in de eerste jaren van de 21e eeuw. Corporaties zetten zich in voor slimme oplossingen voor de participatie van de onderkant. Daarin gingen ze ver. Maatschappelijk rendement was in die jaren belangrijker dan financieel rendement. En dat leidde tot mooie oplossingen zoals werkhotels, kamers met kansen, kleinschalig wonen met zorg, de sloop van achenebbisj revolutiebouw in verloederde wijken. Daar is Nederland een stuk mooier van geworden. Weliswaar betaald uit vermogensovermaat en mede mogelijk gemaakt door een los toezichtsjasje was die woningcorporatie toch maar mooi een innovatief stuk gereedschap voor problemen aan de onderkant van de samenleving.

De laatste jaren draait het beeld geheel. Corporaties richten zich op hun ‘kerntaak’. De vraag die ik veel hoor, “Mogen we ons nog wel richten op de kansen van mensen?” Als je de wet leest, dan worden corporaties beperkt tot bouwers en beheerders van vastgoed en dit toewijzen, verhuren, . Artikel 45 van de Woningwet ’Het gebied van de volkshuisvesting’ duwt de corporatie tamelijk ondubbelzinnig terug in zijn hok. Volkshuisvesting wordt wettelijk gedefinieerd als een activiteit van een toegelaten instelling.

Ik moet zeggen dat ik dat wel erg kort door de bocht vind. Niet alleen wordt het middel (vastgoed bouwen en beheren) belangrijker gemaakt dan het doel (betaalbaar huisvesten van mensen die dat nodig hebben). En versmalt dit de toegelaten instelling als een leverancier van technische oplossingen. Allerlei initiatief dat zich wel richt op de huisvesting van het armlastige of zorgbehoevende volk, niet zijnde een toegelaten instelling, zou opeens geen volkshuisvesting zijn. Onzin natuurlijk. Wat volkshuisvesting is maakt iedereen die het volk wil huisvesten zelf wel uit. Als Hennie van de Most zijn bungalowpark openstelt voor asielzoekers, dan is dat gewoon hartstikke volkshuisvesting. Maar goed, een wet is een lap tekst met een Kamermeerderheid dus laat ik daar verder niet over zeuren.

De bedoeling van de woningwet is het definiëren van de woningcorporatie zodat die geen gekke dingen meer doet. Maar als de toegelaten instelling zich aan de wet wilt houden en meer wil doen dan bouwen en beheren? Wat doe je dan?

Redenerend vanuit de bedoeling ‘betaalbaar huisvesten’ kun je wel wat. De manier waaróp je bouwt en beheert kun je slim handen en voeten geven, bijvoorbeeld door de volgende ontsnappingsroutes:

  1. Je rol te pakken. Partners helpen door in al je primaire processen te sturen op de bedoeling wonen betaalbaar krijgen. Dan gaat het om ’signaleren’, ‘doorverwijzen’, ‘ideeën meegeven’, ‘uitzonderingen maken’, ‘coulant zijn’, ‘ruimte bieden aan initiatief’, en ’stimuleren van zelforganisatie van het wonen en samenleven van huurders’.
  2. Sociaal personeelsbeleid te voeren. En daarmee kansen bieden aan mensen die nu nog aan de kant staan. De vraag is dus hoe je meer inclusief werkgever wordt en wat meer op je eigen doelgroep gaat lijken.
  3. Sociale voorwaarden stellen in de inkoop van diensten. Waardoor tal van flankerende sociale maatregelen getroffen worden door jouw leveranciers. Social return, werk bieden aan mensen met afstand tot de arbeidsmarkt, is een onderbenut maar krachtig instrument. Zo maak je het bouwen en beheren niet goedkoper, maar zorg je ervoor dat mensen geld verdienen zodat ze hun huur kunnen betalen.

Wat kost dat dan? Op zich hoeft dit niet veel extra te kosten. Via de benchmark van Aedes blijf je sturen op efficiency. Zo zorg je ervoor dat bovenstaande ontsnappingsroutes verantwoord en uitlegbaar blijven.

Meer weten over social return, neem contact met me op!

Jasper van der Wal, 06-55122925

No responses yet

Comments are closed at this time.

Trackback URI |